حضرت رسول ( ص ) – نوحه

مخزن اسرار

گشته اسیر خزان باغ و چمن زارها
عرصه ی طوفان شده صحنه ی گلزارها
خیمه زده ابر غم بر سر کهسارها
گل بِدرد پیرهن از ستم خارها

                                        غم شده همسایه با، سینه ی غمخوارها

                                        گشته چو دریای خون دیده ی بیدارها

خانه ی احمد شده غم کده ی مسلمین
یکه و تنها شده معنی حبل المتین
دخت نبی فاطمه آمده با غم قرین
شد سوی دار بقا رهبر اهل یقین

                                       بار سفر بسته شد بهر سبکبارها

                                        شد سوی خلد برین سید دین دارها

شهر مدینه شده غرق عزا و اَلَم
صفحه ی گیتی شده آینه ی درد و غم
رفته به عرش برین ناله ی اهل حرم
تا حرم کبریا رفته فغان دم به دم

                                        بر سر و سینه زنان سیدِ سالارها

                                        رخت سیاهی به تن آینه کردارها

کوچه به کوچه شده هلهله در هلهله
شهر سراسر شده ولوله در ولوله
کرده به پا مدعی غائله در غائله
از ستم انداخته فاصله در فاصله

                                          تا که بگیرد علم از کف حق دارها

                                          نیست جز این خواهش نفس کج انگارها

احمد مرسل اگر سید ابرار شد
نور وی از منبع نور پدیدار شد
آیت قرآن و دین بر همه معیار شد
در حرم کبریا محرم اسرار شد

                                            در ره حق باوری یار خدا یارها

                                            دیده، ز بد گوهران تهمت و آزارها

مهد خداباوری دیده ی بیدار او
گشته جهان سر به سر حیطه ی افکار او
نیست به غیر از علی یاور و غمخوار او
مُهر ولایت بود گرمی بازار او

                                        طرفه مطاعی گران بهر خریدارها

                                        تا متجلی شود سنجش معیارها

دخت نبی فاطمه قائمه ی علم و دین
گوهر بحر سخا اختر عرش برین
نیست وِرا چاره یی در ره دین غیر از این
یا که بسوزد چنان یا که بسازد چنین

                                       تا که هویدا شود فتنه ی بد کارها

                                       اوست که افشا کند حیله ی مکارها

رفته «فراز»، از جهان سید اهل جنان
آینه ی ایزدی واقف سرّ نهان
نیست همانند او در همه خلق جهان
زینت عرش برین زیب زمین و زمان

                                       داشت به دل جوهر گوهر دیندارها

                                        گشته گران گوهر سینه ی دلدارها


نوحه گر

تسـلیت تسـلیت یـا زهـرا
رفـتـه پیـغمبـر از ایـن دنـیـا
گـشتـه مـولا عـلـی بـی مـولا
شد به غم مبتلا یا زهرا

                                         واویــلا واویــلا واویــلا

کـشتـه شـد مجـتبـی فـرزنـدت
آن جگـر گـوشه آن دلـبنـدت
تسلیت سـر بـه سـر گـوینـدت
جمله ی مـا سـوا یـا زهـرا

                                        واویــلا واویــلا واویــلا

زهـر اسمـای دون کـاری شـد
بر حسین وقت غمخواری شـد
بـر حسـن مـوسـم یـاری شـد
سـوزد او را جگـر یـا زهـرا

                                        واویــلا واویــلا واویــلا

هـم پـدر از کـفت آسـان شـد
هـم حسـن در جنـان مهمـان شـد
میـخ تـابـوتـش از پـیکـان شـد
از جـفـای زمـان یـا زهـرا

                                        واویــلا واویــلا واویــلا

در دل مسـلمیـن غـوغـا شـد
نـوحـه و مـاتمـی بـر پـا شـد
عـازم کـعبـه ی جـان هـا شـد
خاتم‌الانبیا یـا زهـرا

                                         واویــلا واویــلا واویــلا

در عـزای رسـول خـاتـم
عـالمـی گـشتـه غـرق مـاتـم
بـر مـحبـان او بـارد غـم
زیـن غـم جـان گـزا یـا زهـرا

                                        واویــلا واویــلا واویــلا

گـشتـه قـرآن و دیـن بـی یـاور
بـحـر دیـن داده از کف گـوهـر
نوحه‌گر شد«فراز» مـضطـر
بـر رسـول خـدا یـا زهـرا

                                        واویــلا واویــلا واویــلا